این بقعه که منسوب به سید اسماعیل از احفاد امام علی النقی(ع) است در جنوب شرقی تهران حد فاصل دو خیابان 15 خرداد و مولوی قرار دارد. این بنا دارای صحن، ایوان و دو گلدسته بلند، رواق، ضریح و مسجدی کوچک است. در داخل سر در بقعه و درون ایوان کتیبه ای به خط نستعلیق سفید رنگ بر متن کاشی خشتی لاجوردی نقش شده است. از مفاد این کتیبه تاریخی بر می آید که ساختمان ایوان و گلدسته و کاشیکاری بلند سر در، در زمان سلطنت محمد شاه قاجار و در سال 1262 ق به اهتمام عیسی خان بیگلربیگی انجام یافته است. اثر قدیم تر آن، دری نسبتا عتیقه است که در ضلع غربی حرم قرار گرفته است و بر روی آن نام محمد شاه قاجار و عیسی خان بیگلر بیگی آمده است. قسمت وسط هر دو لنگه در مربوط به قرن نهم هجری قمری است و طبق کتیبه های موجود بانی آن استاد حسین بن پیر علی حداد تهرانی و تاریخ آن جمادی الاول سال 886 ق است.و این تاریخ قدیمی ترین سال تاریخی است که ابنیه قدیمی داخل شهر تهران باقی مانده است.
بدین ترتیب می توان قسمتی از بقعه را متعلق به قرن نهم ه. از زمان مربوط به ساختمان اصلی بنا و بقعه را به قرن 13 ه. و دوران قاجار منسوب دانست. کاشیهای زرین فام مرقد مطهر متعلق به قرون 7 و 8 ه ق و مناره های موجود در این بقعه از قرن 13 ه ق باقی مانده است.