این بعقه متبرکه در جنوب محله دولاب، خیابان خاوران، ایستگاه امیر سلیمانی، خیابان خواجوی کرمانی در میان محوطی پر درخت پارکی به مساحت پانزده هزار متر مربع، بر روی سکویی به ارتفاع یک متر قرار دارد.
گنبد بنا دو پوش آجری است و قبلا قسمتی از بالای آن با کاشیهای فیروزه ای پوشیده شده لیکن در حال حاضر پوشش سیمانی دارد. طرح توسعه و تعمیر بقعه به مساحت دو هزار متر مربع در سال 1381 به طور مطلوبی انجام شده و نمای آن آجرکاری و کاشیکاری است. بر دیوار طرفین ایوان دوازده بیت شهر به خط نستعلیق بر کاشیهای خشتی با تاریخ 1308 ه.ق نوشته شده که برخی از ابیات آن چنین است:
تبارک الله از این شوکت و جلالت و جا کدام نور خدا خفته اند در این خرمگاه امامزاده آزاده اهل بن علی است  شهید گشته ز جور منافق گمراه همین اشعار را در سال 1324 ش با مختصر تغییراتی در برخی کلمات و تعویض نام متولی، به خط نسخ بر کاشی نوشته و بر بالای سر در ورودی محوطه بقعه نصب نموده اند.
صاحب مرقد، طبق متن اشعار فوق و زیارتنامه، از فرزندان امیر المومنین علی (ع) معرفی گردیده، اما در کتاب ((اختران فروزان طهران و ری)) نسب ایشان به فرزندان امام حسن مجتبی(ع) می رسد.
این بقعه دارای امکانات رفاهی از قبیل پارک و  وسایل بازی کودکان است و در قسمت ورودی آن حوض و آب نما بر صفای صحن افزوده است.

این سقاخانه از موقوفات فرد خیری به نام عزیز محمد است. بنای سقاخانه دارای آب انبار قدیمی، حوضچه آب و شیر و پاشیر بوده است.در این سقاخانه جایگاهی خاص برای روشن کردن شمع تعبیه شده است. در زیر شیر آب، سنگی با سطح صاف بر سینه دیوار نصب و بر آن حک شده است((الاحقر حاج عباس فرزند محمد به عنوان یادگار در آب و پاسنگ و لوله کشی)) بقیه جمله بر اثر گذشت زمان از بین رفته است. این سقاخانه در خیابان وحدت اسلامی(شاهپور سابق)، خیابان مهدیخانی قرار دارد.

بقعه متبرکه امامزاده معصوم(ع) در نزدیکی بقعه امامزاده حسن (ع) در خیابان قزوین، بین میدان قزوین و سه راه آذری، مقابل پل امامزاده معصوم واقع شده است. در کتیبه ای که به تاریخ 1240 ه.ق نگاشته شده، آن حضرت از نوادگان امام محمد باقر(ع) معرفی گردیده است.
این بقعه در فضی وسیع و مشجری قرار دارد و بنای فعلی آن مشتمل بر حرم چهار ضلعی مستطیل شکلی است که ایوان کوچکی در طرف جنوب و اتاقهای وسیعی در طرفین آن ساخته شده و گنبدی به سبک گنبدهای عصر صفوی بر فراز بقعه استوار گردیده است. طرح توسعه شبستانهای بقعه مزبور در حال اجرا و نیز حسینیه ای به نام حضرت ابوالفضل(ع) در حال احداث است. در محوطه لین بقعه مقبره برخی از رجال و افسران  عهد مظفرالدین شاه و محمد علی شاه قاجار وجود دارد.
آیینه کاری داخل بنا توسط محمدرضا نوید به سال 1373 ش انجام گرفته که بانی آن حاج علی قجر است. در قسمتی از ضریح نوشته شده: اصفهان- زرگری حسن پرورش، قلمزنی اکبر سبزیان و نجاری اخوان خالق زادگان ساخته شد. این امامزاده دارای فضای سبز وسیع، زائر سرا، پارکینگ و امکانات رفاهی مناسبی جهت استفاده زائرین محترم است. بنای مزبور که از آثار دوره صفویه و قاجار است به شماره 1913 جزو آثار ملی ثبت شده است.

این زیارتگاه در خیابان خاوران، خیابان شهید برادران سجادی، هشت متری ملایری واقع شده است. در سال 1378 ش فعالیتهای عمرانی و نماکاری و اجرای طرحهای توسعه و محوطه سازی و ایجاد فضای سبز، به طرز زیبایی در این بقعه انجام شده است. بنای اصلی حرم، تاریخی و از آثار زمان فتحعلی شاه قاجار است که طبق کتیبه سنگ مرمر و کاشیهای مرقد توسط نواب علیه سلطنت خانم ملقب به محترم السلطنه بنت بدیع الملک میرزای عماد الدوله در سال 1309 ه ق تعمیر گردیده است. بنای فعلی بقعه شامل ایوان آجری و رواق جدید سر تا سری اطراف است، و ورودی آن از سمت شمال و نمای آن فاقد کاشیکاری است. درسال 1381 ش، به دلیل فرسودگی ضریح چوبی مشبک عهد قاجار، ضریح جدید مطلا و بدیعی استاد روزگاریان در  اصفهان ساخته شده و در این مکان نصب گردیده است. طرح مرمت سر در قدیمی محوطه نیز با هماهنگی میراث فرهنگی در دست اقدام است. طبق متن زیارتنامه موجود، صاحب بقعه از نوادگان امام موسی کاظم(ع) است. بقعه مزبور دارای محوطه ای پارک مانند همراه با وسایل بازی کودکان و دیگر امکانات موردنیاز زائران است و مراسم دعاو روضه خوانی در طول هفته در آن برگزار می شود.

بقعه متبرکه حضرت ابوالقاسم یحیی(ع) مشهور به امامزاده یحیی در کوچه ای به همین نام در خیابان ری، نرسیده به خیابان شهید مصطفی خمینی در یکی از محلات قدیمی شهر تهران که سابقا به آن عودجان گفته می شد واقع شده است. نسبت شریف آن حضرت که از نقبای شهرهای قم و ری بوده است به امام زین العابدین (ع) می رسد. در مجاورت یقعه آن حضرت بقعه امامزاده محمد(ع) که گفته می شد برادر ایشان است قرار دارد. بقعه مقدس امامزادگان یحیی و محمد دارای صحن وسیع، مسجد، ایوان، رواق، ضریح، حرم آیینه کاری، سرداب، گنبد کاشی مخروطی شکل و سقاخانه است. قدیمی ترین اثر منقول این بقعه تاریخی که ساختمان اصلی بنای آن نیز به دوره مغول نسبت داده می شود، صندوق چوبی روی مرقد است که دارای تاریخ 895 ه است. در باب نام و نسب شریف امامزاده یحیی چنین نوشته شده:
این بزرگوار با 15 واسطه به امام چهارم (ع) می رسد و پس از پدر نقابت طالبیه ری، قم و آمل را به عهده داشته و به سال 592 ه ق به دست علاء الدین تکش خوارزمشاه به شهادت رسیده است. بنای قدیمی این بقعه شامل برج خشتی هشت ضلعی متعلق به قرن هفتم هجری است که مانند ابنیه دیگر عصر مغول، یک گنبد آجری 12 ضلعی هرمی شکل بر بالای آن قرار داشت و در عهد قاجاریه هم اطراف این برج با کاشیهای هفت رنگ مزین ساخته بودند و اینک در محل برج خشتی و قبلی، بقعه هشت ضلعی کنونی ساخته شده است. بر روی در قدیمی بقعه که چندان بزرگ نبوده، در دو کتیبه کوچک به خط ثلث نوشته اند: بانی بقعه خشتی قدیم شخصی به نام قرابشاره بوده و معمار آن، دیو حسن نام داشته است. صندوق منبت عتیقه امامزاده یحیی- چنان که در کتیبه آن اشاره شده- به دستور ملک شاه غازی در سال 895 ه ق به وسیله دو برادر به نامهای استاد حسین و استاد محمد لواسانی ساخته شده است. درسالهای اخیر فعالیت های عمرانی بسیاری دربقعه متبرکه امامزاده یحیی (ع) انجام پذیرفته که ضمن حفظ و نگهداری آثار گذشته، فضای اطراف حرم مطهر توسعه یافته است.